Al 40 jaar is Rowwen Hèze een begrip tot ver buiten Limburg

Als je veertig jaar Rowwen Hèze viert, kun je niet om 1992 heen. Dat was het jaar dat de rest van Nederland ontdekte wat Limburg allang wist: deze mannen zijn onstuitbaar. Op het hoofdpodium van Pinkpop gebeurde er iets magisch toen Jack Poels de eerste regels van Limburg inzette: “’t Is een kwestie van geduld, rustig wachten op de dag, dat heel Holland Limburgs lult…”  
 
Het beeld van duizenden mensen die woord voor woord een dialectlied meezongen, staat gegrift in het collectieve geheugen van de Nederlandse popmuziek. Het was dan ook geen vanzelfsprekendheid dat er Limburgse acts op het muziekfestival stonden. Enkel de Janse Bagge Bend ging hen ooit voor. Jack Poels zei later treffend: “Sindsdien hebben we geen dag meer gewerkt, alleen nog maar muziek gemaakt.

Niks Stront Niks

Dat de band überhaupt landelijke bekendheid verwierf, hebben ze ironisch genoeg te danken aan een vroege poging om hen de mond te snoeren. In 1987, nog in hun absolute beginjaren, schreef de band het nummer Niks Stront Niks voor een lokale carnavalscassette. Het lied was een vlijmscherpe satire op de plaatselijke politiek in Horst, wat de gevestigde orde totaal niet kon waarderen: ‘Met America steunen is Horst niet zo vlug, wat zien wij van die poen terug? Niks, helemaal niks, en nog een beetje minder, daar zakt je broek toch van af? Horst krijgt het beste en wij de rest’, luidde de tekst vrij vertaald uit het Limburgs dialect.  
 
Er werd daarom besloten om het nummer van de cassette te halen. Deze censuur werkte echter als een boemerang: de regionale pers dook er bovenop en Rowwen Hèze was in één klap een begrip. Het liet zien dat je in je eigen taal – het Limburgs dialect – niet alleen de liefde kunt bezingen, maar ook de boel flink op stelten kunt zetten.

Los Limbos

Hoewel de band diepgeworteld is in de Limburgse klei, keken ze altijd over de grens. Hun sound, een mix van folk, tex-mex, polka en rock, vond aansluiting bij internationale grootheden. In 1993 stonden ze als eerste Nederlandse act op het hoofdpodium van het Deense festival Roskilde. 
 
Een ander memorabel moment was de samenwerking met hun idolen: Los Lobos. In een uitverkocht Paradiso stonden de mannen uit de Peel zij aan zij met de wereldsterren uit East L.A. De bijnaam ‘Los Limbos‘ werd die avond een eretitel. Het liet zien dat Rowwen Hèze niet zomaar een regionaal bandje was, maar een formatie die muzikaal kon wedijveren met de top van de wereldmuziek.

Veelzijdig oeuvre

Het grote geheim van Rowwen Hèze zit hem in de paradox van hun oeuvre. Aan de ene kant is er de ‘Bestel Mar‘-energie: de accordeon van Tren van Enckevort die aanzwelt, het bier dat de lucht in gaat en de tenten die op hun grondvesten trillen. Met de tournee Dichtbeej de grond (1996) verruilde de groep de vertrouwde, naar verschraald bier ruikende feesttenten voor de pluche stoelen en de rust van het theater.  
Critici en fans hielden hun hart vast: kon een band die bekendstond om hossen en vliegende plastic bekertjes wel overleven in een setting waar geluisterd moest worden? Het antwoord was een volmondig ja. In het theater kwamen de fijnzinnige arrangementen en de poëtische diepgang van Jack Poels pas echt tot hun recht. Deze artistieke koerswijziging bewees dat Rowwen Hèze veel meer was dan een ‘feestact‘; het verankerde hun status als serieuze muzikanten die moeiteloos konden schakelen tussen een dampende menigte en een muisstille zaal.

Slotconcert

Wie Rowwen Hèze echt wil begrijpen, moet één keer in zijn leven naar het Slotconcert in America. Elk jaar in november verandert het kleine dorpje in een bedevaartsoord. Tienduizenden fans uit het hele land (en ver daarbuiten) trekken naar de enorme tent in de Peel. Het is een ritueel. Het begint vaak rustig, maar zodra de band het podium betreedt, barst de tent uit zijn voegen van de enorme energie van de band en het publiek. Het is een van de weinige plekken waar een opa van tachtig en een tiener van achttien schouder aan schouder staan te hossen. De bandleden zelf blijven er nuchter onder. Geen sterallures, geen poeha. Na de show drinken ze net zo lief een pilsje aan de bar met de fans. 
 
Ter ere van het 40-jarig jubileum verscheen in 2025 de met een Kristallen Film bekroonde documentaire Blieve Loepe (gratis te zien op NPO Start). De titel is veelzeggend. Het betekent “blijven lopen” of “doorgaan”. In de film zien we de kwetsbaarheid van de mannen die inmiddels de zestig zijn gepasseerd. We zien hoe Jack Poels worstelt met zijn teksten en hoe de onderlinge vriendschap de motor is achter hun succes. Dat ze na veertig jaar nog nagenoeg in dezelfde bezetting spelen, is in de muziekwereld een zeldzaamheid. Het typeert de loyaliteit en de basis waarop de band is gebouwd. Geen egotripperij, maar een collectief. 
 
Veertig jaar na die eerste repetities in de Peel is de cirkel rond, maar de rek is er nog lang niet uit. Rowwen Hèze is inmiddels veel meer dan een band; het is een stuk Nederlands cultureel erfgoed geworden dat bewijst dat authenticiteit altijd wint. Of ze nu in een muisstille schouwburg staan of op een modderig festivalveld, de kern blijft hetzelfde: zes vrienden die muziek maken alsof hun leven er nog elke dag van afhangt. Jack Poels zong het dertig jaar geleden al, en in 2026 kunnen we toch echt concluderen: heel Holland “lult” misschien niet Limburgs, maar heel Holland zingt het wel uit volle borst mee.

Het concert van Rowwen Hèze is uitverkocht, maar natuurlijk zijn er nog vele andere concerten in Muziekgebouw Eindhoven. Kijk in de agenda voor het volledige concertaanbod.