Directeur Jack Pisters: ‘Gitaar zal me tot het einde van mijn dagen blijven boeien’

Verrassend genoeg begon Pisters’ muzikale carrière niet met een gitaar. ‘Ik speelde blokfluit vanaf mijn zesde en begon op mijn achtste met klassiek piano. Rond mijn twaalfde begon het te kriebelen: na mijn fascinatie voor Elvis werd ik rockgek door de platen van mijn oudere zussen. In de eerste klas van de middelbare school bouwde ik tijdens de les handenarbeid op het gymnasium mijn eigen elektrische gitaar, omdat men thuis de overstap nog niet zo zag zitten.’

‘Voor de goede vrede’

‘Met kersenplukken spaarde ik voor een gitaarversterker – 50 gulden, gekocht van een vriend van mijn zus – en toen was het hek van de dam. Nadat mijn eerste gitaar krom trok door te zware snaren, kreeg ik alsnog mijn eerste officiële elektrische gitaar.’ Toch nam Jack aanvankelijk niet direct afscheid van de piano, al speelde hij dat naar eigen zeggen nog vooral ‘voor de goede vrede’. De gitaar nam in rap tempo de overhand. ‘Door veel zelf te studeren en een korte periode lessen te volgen, ging het snel vooruit. Ik merkte dat daar mijn talent lag en ging fanatiek oefenen.’ 
 
En talent had hij. Hij was nog maar zeventien jaar oud toen hij via een solowedstrijd de gitaar van Gary Moore won. ‘Het moment waarop ik uit zijn handen zijn gitaar in ontvangst mocht nemen was voor mij bijzonder betekenisvol.’ Het was rond diezelfde tijd dat ook zijn band Avalon begon goed te lopen. ‘Ik speelde zoveel dat een andere studie dan het conservatorium eigenlijk onlogisch leek.’ In die tijd beperkte conservatoria zich echter nog tot de richtingen klassiek en jazz. ‘Omdat ik elektrische gitaar speelde, bleef er eigenlijk maar één optie over. Men hoorde natuurlijk dat jazz nog vrij nieuw voor me was, maar gelukkig kreeg ik toch een plek op de opleiding.’  

Soylent Green

Zes jaar lang studeerde Pisters aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. ‘Na mijn jazzstudie, waarin ik veel met bebop maar ook met fusion en jazzrock bezig was, besloot ik toch weer voluit het rockpad te volgen. Mijn nieuwe band en project werd Soylent Green, waarmee we een zeer goed ontvangen album maakten en enkele jaren intensief hebben getourd.’ Daar bleef het echter niet bij. Jack: ‘Daarnaast speelde ik veel soundtracks in voor Nederlandse films en series, in een mooie samenwerking met componist Fons Merkies. Ook kwam ik in de band terecht van Keith Caputo. Met hem heb ik vijf jaar lang getourd en meerdere albums opgenomen.’

Anouk

Van jongs af aan bezocht Jack al bijzondere concerten, bijvoorbeeld op Pinkpop en zalen zoals de Rodahal in Kerkrade. ‘Mijn eerste grote concert, op mijn dertiende, was Rainbow met jeugdidool Ritchie Blackmore. In 1980 zag ik ook Van Halen op Pinkpop. Toen dacht ik: dit wil ik ook. Dat ik daar jaren later zelf met Anouk zou staan, was echt een bucketlistmoment.’ Later werd hij zelfs haar musical director voor de Who’s Your Mama-tour. 

Educatie

Jack beperkte zich niet tot het leven van een uitvoerend muzikant. Ook lesgeven deed hij maar wat graag. ‘Dat voelde voor mij altijd heel natuurlijk en inspirerend. Vanaf mijn zestiende had ik al een eigen gitaarschool in het zuiden, waar ik leerlingen hielp met improvisatie en partijen van grote gitaristen voor ze uitzocht. Dat was natuurlijk nog lang vóór internet en mobiele telefoons – de Oudheid, zeg maar.’  
 
Het was dan ook tijdens zijn eigen studie aan het Koninklijk Conservatorium dat hij merkte dat hij andere ideeën had over het onderwijs. ‘Ik besloot daarom vol te gaan voor een rol bij Kunstencentrum Koorenhuis in Den Haag.’ Al snel kwam daar ook het Conservatorium van Hilversum bij. ‘Ik begon als docent methodiek voor gitaar, maar groeide geleidelijk door tot hoofd onderwijskunde en gaf daarnaast vakken als zakelijkheid en studiopraktijk.’ 

Popafdeling

Na de fusie met het Sweelinck Conservatorium kreeg Pisters bij het Conservatorium van Amsterdam de kans om verder te bouwen. ‘Uiteindelijk ontstonden er een eigen popafdeling, een afdeling voor elektronische muziek, een popmaster en een jongtalentprogramma voor popmuziek in de breedste zin. Van Bruno Mars tot Zappa, zeg maar. In zekere zin heb ik de opleiding gecreëerd waar ik zelf als gitarist graag naartoe was gegaan.’ De opleiding heeft inmiddels al veel geweldige artiesten voortgebracht, legt hij uit: ‘Op gitaargebied kennen we bijvoorbeeld Pablo van de Poel (DeWolff), Jett Rebel en Kees Lewiszong en Roman Huijbreghs van Navarone.’ 

Bescheiden

Sinds 2012 is Jack ook actief als artistiek leider van Amsterdam Guitar Heaven Festival en vanaf 2016 is hij óók nog eens betrokken bij de Sena European Guitar Awards. ‘Dat is in de loop der jaren ontstaan vanuit de liefde voor het instrument en de missie om inspiratie en kennis van topspelers te delen met jong talent en liefhebbers.’ Het zijn dan ook de gesprekken met de awardwinnaars die Jack indrukwekkend vindt. ‘Het is fascinerend om te merken dat we vaak dezelfde honderd albums of gitaristen vereren en bestuderen. Muzikanten die hard studeren zijn vaak verrassend bescheiden over hun plek in het artistieke spectrum.’ 
 
Zelfs na zijn jaren als educator en bestuurder heeft Pisters geleerd dat hij de gitaar en de muziek nooit helemaal wil loslaten. ‘Ik neem tegenwoordig misschien een andere rol aan, maar ik speel nog steeds live en neem waar mogelijk op, al plan ik dat wel iets zorgvuldiger. In de periode dat ik een opleiding opzette én met artiesten tourde, was het soms flink passen en meten ten koste van wat slaap en rust.’  
 
Er is nog zoveel te ontdekken wat betreft de gitaar, vindt Jack. ‘Je kunt via het directe contact met de snaren je eigen toon, expressie en nuances vormen. Tegelijkertijd is het instrument toegankelijk: de basis van songs spelen kun je goed zelfstandig leren. Maar de grote gitaristen ontwikkelen binnen datzelfde instrument een heel persoonlijk geluid en een eigen feel, waardoor je ze meteen herkent.’ Het vertalen van je muzikale ideeën via je handen naar de snaren blijft een fascinerend proces, zegt Jack. ‘Het zal me waarschijnlijk tot het einde van mijn dagen blijven boeien.’ 

BRIDGE Guitar Festival

Van woensdag 27 t/m zondag 31 mei 2026 wordt die rijkheid van de gitaar gevierd tijdens de vierde editie van BRIDGE Guitar Festival Eindhoven. Als grootste en meest diverse gitaarfestival van de Benelux verbindt het genres, culturen en gemeenschappen en zet het de gitaar als een van ’s werelds meest bespeelde instrumenten centraal. Afgelopen editie van BRIDGE Guitar Festival Eindhoven bezochten 16.000 gitaarliefhebbers het festival dat bestaat uit vele activiteiten op binnen- en buitenlocaties, zoals concerten, workshops, masterclasses en een omvangrijke gitaarbeurs. Een deel van het programma is bovendien gratis te bezoeken.  
 
De gratis stadsprogrammering bestaat uit tientallen artiesten en bands, verdeeld over meerdere unieke locaties verspreid over twee dagen. Van sfeervolle pleinen tot intieme horecalocaties: het programma belooft een diverse mix van stijlen en verrassingen, waarmee de hele stad in het teken van gitaarmuziek staat.  
 
Bekijk het volledige programma van BRIDGE op www.bridgefestival.com